مولای عاشقان

و خداوند مــــادر را آفرید !

حجت کفاشی — Mon, 14 May 2012 17:40:03 GMT

کسی نشانی بهشت را نداشت
و خداوند
مــــادر را آفرید !

سکوت می کنم در برابر واژگانی که تو را به خاطر می آورد...

و آرزو می کنم خورشید تابان وجود هر بهشت بر گستره ی جانهای خاکی آدمیان تابنده باشد...

تا باران ببارد...

مادری برای همه خوبان

حجت کفاشی — Fri, 11 May 2012 14:44:55 GMT

میلاد با سعادت حضرت فاطمه زهرا (س) و روز مادر گرامی باد

مادرم روزت مبارک

مادری برای همه خوبان

اشاره: ‏حضرت صدیقه طاهره، دخت پیامبر اکرم (صلّی‌الله‌علیه‌و‌آله وسلّم) ستایشگران بی شمار دارد و از فضایل، مناقب و مقامات عالیه او ستایش‌های فراوانی شده است. دوست و دشمن، به کمال و عظمت او اعترافات کرده و جلالت شأن وی را ستوده‌اند. در این مجموعه قصد آن داریم تا ستایشها و ستایشگران بانوی آب و آیینه را به منظر چشم شما آوریم.

امام حسن(‌‌علیه السّلام) و ستایش فاطمه (‌علیها السّلام)
‏دومین امام معصوم و صاحب مقام والای خلافت الهی، حضرت امام حسن مجتبی، اولین و بزرگترین فرزند حضرت زهرای مرضیه سلام الله علیها است. آن بزرگوار به داشتن چنین مادر گرانقدری مباهات می‌کرد، یاد وی را بر زبان می‌داشت و اوصاف الهام بخش او را به عنوان سرمشق برای دیگران ذکر می‌فرمود. چنان که گاهی مظلومیت بی نظیر و غیرقابل توصیف مادر گرانقدر خود را وصف می‌نمود و چون خود ناظر آن صحنه‌های دردناک بود قهراً با سوز و گداز از آن یاد می‌فرمود. به هر حال ما برای هر یک از این دو نوع، نمونه‌ای را ارایه می‌کنیم:

همیشه در قلب منی
قال الحسین (‌علیه السّلام): «مَا کان فِی الدنیا اَعبَدُ مِن فَاطِمة عَلیها السلام کانَت تَقومُ حَتی تَتَورّمَ قَدماها»1
‏یعنی: در دنیا عابدتر از فاطمه علیها السلام نبود؛ او همواره به عبادت می‌ایستاد تا جایی که قدمهایش ورم می‌کرد.
‏شیخ صدوق رضوان الله علیه از امام مجتبی (‌‌علیه السّلام) نقل می‌کند که فرمود: ‏«رأیتُ اُمّی فاطمة عَلیها السلام قامَت فِی مِحرابها لَیلَةً جمعتها. فلم تزل راکعةً ساجدة حتی اتّضح عمود الصبح و سمعتها تدعو للمؤمنین و المؤمنات تسمّیهم و تکثر الدعاء لهم و لا تدعو لنفسها بشیء فقلت لها: یا امّاه! لم لا تدعونّ لنفسک کما تدعونّ لغیرک؟ فقالت: یا بنیّ البحار ثم الدار.»2
مادرم فاطمه سلام‌الله‌علیها را دیدم که در شب جمعه در محراب عبادت خویش به پا خاسته و نیایش می‌کرد. او همواره و بدون انقطاع، رکوع و سجود می‌کرد تا سپیده صبح آشکار گردید و من خود می‌شنیدم که برای اهل ایمان از مرد و زن دعا می‌کرد و هر کدام را اسم می‌برد و برای آنان بسیار دعا می‌نمود اما برای خودش دعا نمی‌کرد و چیزی از خداوند درخواست نمی‌نمود. من به حضور مادر عرضه داشتم: «ای مادر! چرا برای خویشتن دعا نمی‌کنی همان گونه که برای دیگران دعا می‌کنی؟» در پاسخ فرمود: «ای فرزند عزیزم! نخست باید همسایه را دید آن گاه خانه را.»
‏یعنی همسایه برخانه و اهل خانه مقدم است. اکنون سزاوار است که در این نقل جالب از فرزند برومند زهرا علیها السلام در مورد او تامل و اندیشه کرد. به راستی که این کودک چند ساله فاطمه‌ سلام الله علیها چه نقل زیبا و روح بخشی دارد و چه خاطره‌ جالب و پرباری را از مادر خود برای امت اسلامی و علاقه‌مندان اهل بیت و امامت بیان می‌کند.
‏امام حسن ‌(‌علیه السّلام) منظره‌ بیداری و شب زنده داری فاطمه را بازگو می‌کند که این امر خود، حاکی از عزم راسخ اراده‌ جازم در راه بندگی و عبودیت است و آنگاه از نمازهای مداوم و پی در پی ایشان سخت می‌گوید و رکوع و سجود مستمر او را یادآوری می‌کند.
‏در دنیا عابدتر از فاطمه علیها السلام نبود؛ او همواره به عبادت می‌ایستاد تا جایی که قدمهایش ورم می‌کرد.
‏همچنین از دعای مادر سخن می‌گوید؛ آن هم دعا برای دیگران، برای اهل ایمان، نه برای یک گروه خاص به طور مثال برای خصوص زنان یا در محدوده مردان، بلکه دعا برای مردان و زنان با ایمان.
‏و شگفت انگیز است دعا نکردن برای خود و خویشتن را به فراموشی سپردن، که این موضوع برای امام حسن‌علیه‌السلام سؤال برانگیز شده و ایشان را بر آن داشته تا علت دعا نکردن مادر برای خود را از او بپرسد و مادر در جواب فرزند آن سخن پر محتوا را تا ابد یادگار بگذارد که نخست باید به یاد دیگران بود، خود را فراموش کردن در این مواقع شاید ولی دیگران را از یاد بردن نشاید.

‏امام صادق(‌‌علیه السّلام) در ستایش فاطمه (‌علیها السّلام)‏
سخنان بسیاری از حضرت صادق ((‌علیه السّلام) پیرامون مادر گرانقدرشان حضرت زهرا نقل شده که در شناخت افراد، از حضرت زهرا نقش بسزایی دارد. ما در اینجا گوشه‌ای از این اخبار و مطالب را ذکر می‌کنیم:
‏‏1- از کلمات آن امام درباره حضرت زهرا این جمله است: هِی الصدّیقَةُ الکُبری؟ وَ عَلی؟ مَعرِفَتِها دَارَت القُرونُ الاُولی؟(3)‏
او صدیقه‌ کبری و بزرگترین مظهر صدق، راستی و تصدیق به جهان ماورای مادّه و عالم غیب است و حرکت و دور قرون گذشته بر [مدارا] معرفت فاطمه بوده است.
‏شایان توجه است که در اخبار و روایات از آن بانوی بهشتی به عنوان صدیقه، صدیقه‌ طاهره و یا صدیقه‌ کبری مکرراً اسم برده شده و خود این واژه، حاکی از شأن والا و مرتبه‌ رفیع ایشان است.
‏اما جمله‌ دوم، مطلب بدیع و تازه‌ای است که نکته‌ای ثمین و ارزشمند را در بر دارد و ظاهر آن، این است که فاطمه در نظام عالم هستی و بقای جهان طبیعت، اثر مستقیم دارد و در این جمله دو احتمال است:
‏الف: در ادوار گذشته نیز هم کسانی بوده‌اند که به مقام منیع فاطمه، معرفت داشته‌اند و به برکت معرفت همان اشخاص و بر محور شناخت او قرون اولیه به حرکت خود ادامه داده است.
‏و بر این اساس باید گفت که شایسته‌ترین افراد به معرفت فاطمه، انبیای عظام، سُفرای آسمانی و اوصیای گرامی آنان هستند.
‏ب: قرنهای گذشته بر محور معرفت فاطمه دَوَران داشته است، یعنی از آنجا با گذشت قرنهای مدید جوامع بعدی به تدریج زهرا را می‌شناسند و به مقام رفیع و پایگاه بلند او پی می‌برند، از این رو قرون اولی و زمانهای گذشته گردش کردند و نظام هستی به حرکت خود ادامه داد تا علت غایی و هدف نهایی - که همان معرفت حضرت زهراست - حاصل گردد. و در هر حال، اوج مقام حضرت زهرا و تأثیرگذاری وی در خلقت مخلوقات، بقای موجودات و ولایت تکوینی او را اثبات می‌کند.

مادری برای همه خوبان

نویسنده: آیت الله کریمی جهرمی

اشاره: ‏حضرت صدیقه طاهره، دخت پیامبر اکرم (صلّی‌الله‌علیه‌و‌آله وسلّم) ستایشگران بی شمار دارد و از فضایل، مناقب و مقامات عالیه او ستایش‌های فراوانی شده است. دوست و دشمن، به کمال و عظمت او اعترافات کرده و جلالت شأن وی را ستوده‌اند. در این مجموعه قصد آن داریم تا ستایشها و ستایشگران بانوی آب و آیینه را به منظر چشم شما آوریم.

امام حسن(‌‌علیه السّلام) و ستایش فاطمه (‌علیها السّلام)
‏دومین امام معصوم و صاحب مقام والای خلافت الهی، حضرت امام حسن مجتبی، اولین و بزرگترین فرزند حضرت زهرای مرضیه سلام الله علیها است. آن بزرگوار به داشتن چنین مادر گرانقدری مباهات می‌کرد، یاد وی را بر زبان می‌داشت و اوصاف الهام بخش او را به عنوان سرمشق برای دیگران ذکر می‌فرمود. چنان که گاهی مظلومیت بی نظیر و غیرقابل توصیف مادر گرانقدر خود را وصف می‌نمود و چون خود ناظر آن صحنه‌های دردناک بود قهراً با سوز و گداز از آن یاد می‌فرمود. به هر حال ما برای هر یک از این دو نوع، نمونه‌ای را ارایه می‌کنیم:

همیشه در قلب منی
قال الحسین (‌علیه السّلام): «مَا کان فِی الدنیا اَعبَدُ مِن فَاطِمة عَلیها السلام کانَت تَقومُ حَتی تَتَورّمَ قَدماها»1
‏یعنی: در دنیا عابدتر از فاطمه علیها السلام نبود؛ او همواره به عبادت می‌ایستاد تا جایی که قدمهایش ورم می‌کرد.
‏شیخ صدوق رضوان الله علیه از امام مجتبی (‌‌علیه السّلام) نقل می‌کند که فرمود: ‏«رأیتُ اُمّی فاطمة عَلیها السلام قامَت فِی مِحرابها لَیلَةً جمعتها. فلم تزل راکعةً ساجدة حتی اتّضح عمود الصبح و سمعتها تدعو للمؤمنین و المؤمنات تسمّیهم و تکثر الدعاء لهم و لا تدعو لنفسها بشیء فقلت لها: یا امّاه! لم لا تدعونّ لنفسک کما تدعونّ لغیرک؟ فقالت: یا بنیّ البحار ثم الدار.»2
مادرم فاطمه سلام‌الله‌علیها را دیدم که در شب جمعه در محراب عبادت خویش به پا خاسته و نیایش می‌کرد. او همواره و بدون انقطاع، رکوع و سجود می‌کرد تا سپیده صبح آشکار گردید و من خود می‌شنیدم که برای اهل ایمان از مرد و زن دعا می‌کرد و هر کدام را اسم می‌برد و برای آنان بسیار دعا می‌نمود اما برای خودش دعا نمی‌کرد و چیزی از خداوند درخواست نمی‌نمود. من به حضور مادر عرضه داشتم: «ای مادر! چرا برای خویشتن دعا نمی‌کنی همان گونه که برای دیگران دعا می‌کنی؟» در پاسخ فرمود: «ای فرزند عزیزم! نخست باید همسایه را دید آن گاه خانه را.»
‏یعنی همسایه برخانه و اهل خانه مقدم است. اکنون سزاوار است که در این نقل جالب از فرزند برومند زهرا علیها السلام در مورد او تامل و اندیشه کرد. به راستی که این کودک چند ساله فاطمه‌ سلام الله علیها چه نقل زیبا و روح بخشی دارد و چه خاطره‌ جالب و پرباری را از مادر خود برای امت اسلامی و علاقه‌مندان اهل بیت و امامت بیان می‌کند.
‏امام حسن ‌(‌علیه السّلام) منظره‌ بیداری و شب زنده داری فاطمه را بازگو می‌کند که این امر خود، حاکی از عزم راسخ اراده‌ جازم در راه بندگی و عبودیت است و آنگاه از نمازهای مداوم و پی در پی ایشان سخت می‌گوید و رکوع و سجود مستمر او را یادآوری می‌کند.
‏در دنیا عابدتر از فاطمه علیها السلام نبود؛ او همواره به عبادت می‌ایستاد تا جایی که قدمهایش ورم می‌کرد.
‏همچنین از دعای مادر سخن می‌گوید؛ آن هم دعا برای دیگران، برای اهل ایمان، نه برای یک گروه خاص به طور مثال برای خصوص زنان یا در محدوده مردان، بلکه دعا برای مردان و زنان با ایمان.
‏و شگفت انگیز است دعا نکردن برای خود و خویشتن را به فراموشی سپردن، که این موضوع برای امام حسن‌علیه‌السلام سؤال برانگیز شده و ایشان را بر آن داشته تا علت دعا نکردن مادر برای خود را از او بپرسد و مادر در جواب فرزند آن سخن پر محتوا را تا ابد یادگار بگذارد که نخست باید به یاد دیگران بود، خود را فراموش کردن در این مواقع شاید ولی دیگران را از یاد بردن نشاید.

‏امام صادق(‌‌علیه السّلام) در ستایش فاطمه (‌علیها السّلام)‏
سخنان بسیاری از حضرت صادق ((‌علیه السّلام) پیرامون مادر گرانقدرشان حضرت زهرا نقل شده که در شناخت افراد، از حضرت زهرا نقش بسزایی دارد. ما در اینجا گوشه‌ای از این اخبار و مطالب را ذکر می‌کنیم:
‏‏1- از کلمات آن امام درباره حضرت زهرا این جمله است: هِی الصدّیقَةُ الکُبری؟ وَ عَلی؟ مَعرِفَتِها دَارَت القُرونُ الاُولی؟(3)‏
او صدیقه‌ کبری و بزرگترین مظهر صدق، راستی و تصدیق به جهان ماورای مادّه و عالم غیب است و حرکت و دور قرون گذشته بر [مدارا] معرفت فاطمه بوده است.
‏شایان توجه است که در اخبار و روایات از آن بانوی بهشتی به عنوان صدیقه، صدیقه‌ طاهره و یا صدیقه‌ کبری مکرراً اسم برده شده و خود این واژه، حاکی از شأن والا و مرتبه‌ رفیع ایشان است.
‏اما جمله‌ دوم، مطلب بدیع و تازه‌ای است که نکته‌ای ثمین و ارزشمند را در بر دارد و ظاهر آن، این است که فاطمه در نظام عالم هستی و بقای جهان طبیعت، اثر مستقیم دارد و در این جمله دو احتمال است:
‏الف: در ادوار گذشته نیز هم کسانی بوده‌اند که به مقام منیع فاطمه، معرفت داشته‌اند و به برکت معرفت همان اشخاص و بر محور شناخت او قرون اولیه به حرکت خود ادامه داده است.
‏و بر این اساس باید گفت که شایسته‌ترین افراد به معرفت فاطمه، انبیای عظام، سُفرای آسمانی و اوصیای گرامی آنان هستند.
‏ب: قرنهای گذشته بر محور معرفت فاطمه دَوَران داشته است، یعنی از آنجا با گذشت قرنهای مدید جوامع بعدی به تدریج زهرا را می‌شناسند و به مقام رفیع و پایگاه بلند او پی می‌برند، از این رو قرون اولی و زمانهای گذشته گردش کردند و نظام هستی به حرکت خود ادامه داد تا علت غایی و هدف نهایی - که همان معرفت حضرت زهراست - حاصل گردد. و در هر حال، اوج مقام حضرت زهرا و تأثیرگذاری وی در خلقت مخلوقات، بقای موجودات و ولایت تکوینی او را اثبات می‌کند.
‏‏2- سَکونی می‌گوید: روزی با غصه و نگرانی نزد حضرت صادق (‌علیه السّلام) رفتم. حضرت فرمود: «چرا ناراحتی؟» گفتم: «دختر دار شده‌ام» فرمود: «سنگینی او بر زمین است و روزی او بر عهده خداوند!؛ از مدت عمر تو کم نمی‌کند و از روزی تو نمی‌خورد. (پس برای چه ناراحتی)» سکونی می‌گوید: «با بیانات امام صادق (‌علیه السّلام) غم و اندوه من زایل گردیده و مرتفع شد.» سپس امام فرمود: «چه نامی برای او انتخاب کرده‌ای؟» عرض کردم: «فاطمه» امام صادق فرمود: «آه آه!» و سپس دست خود را بر پیشانی‌اش نهاد و بعد فرمود: «اَمّا اِذا سَمَّیتَها فَاطِمَة فَلا تَسُبُّها وَ لا تُلعِنها وَ لا تَضرِبها»(6) اکنون که نام او را فاطمه گذاشتی هیچگاه به او بدگویی و لعن مکن و او را کتک مزن!

‏در این روایت، از جهت بحثی که ما دنبال می‌کنیم، سه نکته مورد توجه است:
‏الف. امام تا اسم فاطمه را شنیدند، دو بار آه کشیدند. و این حاکی از آن است که ایشان با شنیدن اسم کودک و نام فاطمه، مصائب عظیم و درد و رنج مادرش حضرت زهرا را به یاد آورد و حوادث تلخ که برای آن بانوی دوسرا پیش آمد برایشان تداعی شد و از شدت مصیبت آه کشیده و اظهار تأثر و ناراحتی نمودند.
‏ب. دست را به پیشانی مبارک خود گذاشتند. این حالت، نمودار عارض شدن یک اندیشه ناراحت کننده و یک تأثر عمیق بوده که گویا فکر و نگرانی او را فراگرفته و تأثر عمیقی بر وی عارض گردیده است و اینها همه از عظمت و جلال حضرت زهرا حکایت دارد؛ زهرای طاهره، صاحب آن مقامات بلند است که مصیبتش بعد از چند نسل هنوز نگرانی آفرین، اندوه زا و غصه آور است.
‏ج. سفارش مخصوص به سکونی در مورد آن کودک؛ خصوصاً با لحاظ صدر جمله که فرمود: «اکنون که او را فاطمه نامیده‌ای به او بدگویی مکن و مبادا او را کتک بزنی.» این توصیه با وجود آن که می‌دانیم ضرب و شتم دیگر کودکان نیز روا نیست. حاکی از شدت قبح این اعمال در مورد کودک فاطمه نام است و این خود، از لزوم مراعات احترام خاص نسبت به حضرت فاطمه‌ زهرا حکایت می‌کند. ما از این سفارش امام صادق در می‌یابیم که نه تنها خودِ حضرت صدیقه‌ طاهره، فاطمه‌ زهرا عزیز و ارجمند است که نام او هم محترم است و هم نام او نیز قداست و جایگاه مخصوص به خود دارد.
‏‏3- حضرت صادق (‌علیه السّلام) می‌فرماید: «برای فاطمه در نزد خدای عزّوجل، نُه اسم است: فاطمه، صدیقه، مبارکه، طاهره، زکیه، راضیه، مرضیه، محدثه، زهرا»، سپس فرمود: «می‌دانی فاطمه یعنی چه؟» فرمود: «او از شرّ، دور و بریده شده است.»
‏سپس فرمودند: «لَولا اَنّ اَمیرَالمؤمنین تَزَوَّجَها لَما کان لَها کُفّوٌ اِلی یَومِ القِیامَهِ عَلی وَجهِ الاَرض آدم فَمَن دونه 3؛ اگر وجود مبارک امیرالمؤمنین نبود، برای ایشان تا روز قیامت کفو و همتایی از آدم تا اعقاب او پیدا نمی‌شد».
‏در این حدیث اولاً برای فاطمه اسامی متعدد ذکر کردند و این نکته را ضمیمه‌ آن مطالب می‌کنیم که «کثرةُ الاَسماءِ تَدُلُّ عَلی کَثرَةِ المَعانِی»، یعنی اسمهای متعدد و فراوان بر کثرت معانی دلالت می‌کند؛ پس هر یک از این اسمهای مبارک بر بُعدی از ابعاد گوناگون شخصیت والای حضرت زهرا دلالت می‌کند.
‏و ثانیاً امام (‌‌علیه السّلام) از راوی خبر می‌پرسند که می‌دانی تفسیر فاطمه چیست؟ و بعد خود بیان می‌کنند که چون ایشان از شر و بدی بریده شده و جدا بود بدین اسم نامگذاری شد.
‏و در آخر، بیان فرمودند این علی (‌‌علیه السّلام) بود که لایق شأن فاطمه و کفو، همسر و همتای او بود و اگر وجود نازنین آن حضرت نبود از آدم و فرزندان او تا روز قیامت کفو و همتایی برای فاطمه پیدا نمی‌شد.
‏‏4- مفضّل از اصحاب امام صادق (‌‌علیه السّلام) می‌گوید، به آن حضرت گفتم: «مرا از فرموده‌ رسول خدا در باره‌ فاطمه که فرموده‌اند او سیده‌ نساء عالمین است خبر ده که آیا ایشان سیده‌ زنان هم عصر خودش است؟» فرمودند: «آن مریم است که سیده بانوان هم عصر خودش است اما فاطمه، سیده‌ بانوان عالمیان از اولین تا آخرین است.»(7)‏
در این حدیث شریف، امام صادق (‌علیه السّلام) بین حضرت مریم و حضرت زهرا مقایسه‌ای انجام داده و وجه اشتراک و امتیازی را بیان می‌نمایند.
وجه اشتراک و قدر جامع بین آن دو این است که هر دو سیده‌ زنان عالمند ولی وجه امتیاز، این است که مریم سیده‌ زنان عالم خودش بود ولی فاطمه سلام الله علیها سیده‌ زنان جهان از اولین تا آخرین است و در حقیقت باید گفت: این کجا و آن کجا؟!
میان ماه من تا ماه گردون تفاوت از زمین تا آسمان است
‏5- کلینی رضوان الله علیه نقل کرده که حضرت صادق (‌علیه السّلام) فرمود: «لَولا انّ اللهَ خَلقَ اَمیرَالمؤمنین لَفاطمةُ مَا کانَ لَها کُفوٌ عَلی ظَهرِ الارضِ، اگر خداوند، امیرالمؤمنین (‌علیه السّلام) را برای فاطمه نمی‌آفرید برای او همتایی در زمین نبود.»(8)‏
گویا خداوند، حضرت علی (‌علیه السّلام) را به خاطر فاطمه و برای اینکه ایشان مانند و هم طرازی داشته باشد تا به ازدواج او در بیاید آفرید وگرنه فاطمه بی‌کفو و همتا می‌ماند.
‏‏ 6- شیخ صدوق نقل کرده که از امام صادق علیه‌السلام در مورد فرموده خدای عزّ و جلّ: «اذکروا الله ذکراً کثیراً»6 پرسش شد که این ذکر کثیر چیست؟ حضرت فرمود: من سبّح تسبیح فاطمة علیها السلام فقد ذکر الله الذکر الکثیر(9)‏
در این کلام نورانی، امام صادق (‌علیه السّلام) ذکر کثیر را - که در قرآن کریم آمده است - تبیین کرده و بیان نموده‌اند تسبیح فاطمه زهرا مصداق مسلم آن است؛ اگر مصادیق دیگر هم داشته باشد، این یکی به طور مسلم مصداق است و کسی که آن ذکر را بگوید امر خداوند متعال را [که می‌فرماید خدا را ذکر کنید] عملی کرده است.
‏‏7- شیخ کلینی رضوان الله علیه نقل کرده که حضرت صادق (‌علیه السّلام) فرمود: «همانا فاطمه علیها السلام بعد از رسول خدا صلی الله علیه وآله هفتاد و پنج روز زنده ماند و در فراق پدرش حزن و اندوهی شدید بر او عارض و در دلش وارد شده بود.»
‏«و کان یأتیها جبرئیل فیحسن عزاءها ابیها و یطیّب نفسها و یخبرها عن ابیها و مکانه و یخبرها بما یکون بعدها فی ذریتها و کان علی (‌علیه السّلام) یکتب ذلک، جبرئیل در این مدت به نزد فاطمه می‌آمد و او را بر عزا و مصیبت پدرش تسلیت می‌داد و نوازش می‌کردو و روح او را آرامش می‌بخشید؛ به او از پدرش و مکان ایشان و نیز از حوادث و پیشامدهایی که بعد از او درباره ذریه اش انجام می‌شود آگاهی و اطلاع می‌داد. حضرت علی (‌علیه السّلام) این مطالب را می‌نوشت و ثبت و ضبط می‌کرد».(10)‏
این نقل بسیار ارزنده، قابل توجه و مایه سرفرازی شیعه است؛ زیرا همه می‌دانیم با وفات پیامبر خدا، آمدن فرشته وحی، جبرئیل بر فاطمه طاهره نازل می‌شد و از سبک عبارت، کاملاً برداشت می‌شود که این مطلب به صورت اتفاقی یا تصادفی نبوده بلکه به طور مکرر و مستمر انجام می‌شده است.
‏در ضمن، نزول جبرئیل برای چند امر بوده است:
‏الف ــ برای تسلیت قلب داغدار فاطمه، و نوازش او و ایجاد آرامش و نشاط در روح آزرده شده حضرت زهرا سلام الله علیها.
‏ب ــ چون بیشتر از فراق پدر، رنج می‌برد خبرهایی در مورد پدر بزرگوارش نیز به او می‌داد و او را از جایگاه و مکان آن حضرت در بهشت، مطلع می‌ساخت.
‏ج ــ او را از حوادث آینده و آنچه که بر سر فرزندان و ذریّه‌ طاهره اش خواهد آمد آگاه می‌کرد.
‏د ــ حضرت امیرالمؤمنین (‌علیه السّلام) تمام مطالبی را که میان جبرئیل و حضرت زهرا می‌گذشت یادداشت کرده و می‌نوشت و این حاکی از کمال اهمیت آن مطالب است که حضرت علی (‌علیه السّلام) برای صیانت و حفاظت، آنها را می‌نوشتند و این همان «صحیفه‌ فاطمیه» است که در دست مقدس امامت نگهداری می‌شود و چه بسا مورد استفاده‌ آن بزرگواران و از جمله حضرت بقیةالله در این زمان باشد.

‏تسبیحات حضرت فاطمه زهرا(‌علیها السّلام)‏
شیخ صدوق پیرامون تسبیحات حضرت زهرا سه روایت شریفه را از امام صادق (‌علیه السّلام) نقل کرده که هر کدام از آنها حاوی سخنی پرفروغ و سازنده از ایشان در مورد آن بانوی جهانیان است:
‏‏1- ابوهارون مکفوف [نابینا] می‌گوید: حضرت صادق (‌علیه السّلام) به حق فرمود: «یا أبا‌هارون انّا نأمر صبیاننا بتسبیح الزهراء علیها السلام کم نأمرهم بالصلاة فالزمه فانّه لم یلزمه عبد فیتنقی،‌ای اباهارون! همانا که ما همان گونه که کودکان خود را به نماز امر می‌کنیم به تسبیح زهرا علیها السلام نیز امر کرده و وادار می‌نماییم.
پس همواره بر آن مواظبت کن و ترک منما؛ زیرا هیچ بنده‌ای بر آن مواظبت نمی‌کند که بعد دچار بیچارگی، پریشانی و دوری از سعادت شود».(14) [حتماً نتیجه‌ آن سعادت انسان است].
‏‏2- ابوخالد قمّاط می‌گوید: شنیدم حضرت صادق علیه‌السلام می‌فرمود: «تسبیح فاطمه زهرا علیها السلام در هر روز و بعد از هر نماز نزد من محبوب‌تر از هزار رکعت نماز «مستحبی» در هر روز است.» (16)‏
‏3- عبدالله بن سنان می‌گوید: حضرت صادق فرمود: «کسی که بعد از نماز فریضه و پیش از حرکت دادن پاهای خود، تسبیحات فاطمه علیها السلام را بخواند، خداوند او را می‌آمرزد و آغاز این تسبیحات، تکبیر است.» (17)‏

پی نوشت ها:

1- بحارالانوار، ج 43، ص 76
2- علل الشرایع، ص 71، چاپ الخیر، ص 244‏
3 - بحارالانوار، ج 43، ص 105‏
4 - کافی، ج 6، ص 68، باب حق الاولاد‏
5- بحارالانوار، ج 43، ص 10؛ نقل از خصال صدوق ‏
6 - بحارالانوار، ج 43، ص 26، از معانی الاخبار‏
7- کافی، ج 1، ص 461‏
8- سوره ی احزاب، آیه‌ی 42‏
9- معانی الاخبار، ص 193‏
10- کافی، ج 1، ص 458‏

منبع:روزنامه اطلاعات‏11- دلائل الامامة طبری، ص 45‏‏12- کافی، ج 1، ص 459‏‏13- علل الشرایع، ص 185 ‏‏14- ثواب الاعمال صدوق، ص 196‏‏15- همان‏‏16- همان‏‏

روز وفات حضرت ام البنین (س)

حجت کفاشی — Sat, 05 May 2012 20:03:35 GMT

روز وفات ام البنین روز تکریم مادران شهداست

روز وفات حضرت ام البنین (س)

روز وفات ام البنین روز تکریم مادران شهدا

چند سال بعد از شهادت حضرت فاطمه (سلام الله علیها) بود، امیرالمؤمنین (علیه السلام) از برادرش عقیل، که به اصل و نسب قبایل آگاه بود، درخواست کرد زنی را از دودمانی شجاع برای او خواستگاری کند و عقیل، فاطمه کلابیه (ام البنین) را برای آن حضرت خواستگاری کرد و ازدواج صورت گرفت.

«ام ‏البنین، فاطمه کلابیه‏»، یکى از مادران برجسته تاریخ است که زندگى او پر از عشق به ولایت و امامت ‏بوده و در تربیت فرزندان دلیر و شجاع و با ادب چون عباس بن ‏على (علیه السلام) بسیار موفق بوده است. تولد و رشد او در خاندان با اصالت و شجاع، صفات و ویژگیهاى فردى این بانو و صبر و بردبارى در خانه امامت و تربیت فرزندانى که همگى پیرو امام خویش بوده و تا آخرین لحظات زندگى خویش دست از ولایت نکشیده ‏اند و پیام ‏رسانى و مبارزه سیاسى این بانوى کریمه (سلام الله علیها) همه و همه نشان از مجد و عظمت وى دارد.

امیرالمؤمنین (علیه السلام) از این بانوی گرامی، صاحب چهار پسر به نام های عباس، عثمان، جعفر و عبدالله شد. هر چهار برادر به امام خویش، حسین (علیه السلام) وفادار بودند. فرزند نخستشان، حضرت عباس (علیه السلام)، مولود پاک و زیبایی به نام قمر پرفروغ بنی هاشم، علمدار کربلاست.

این بانوی بزرگوار فرزندانى تربیت کرد که فدایى ولایت و امامت‏ بودند و هر 4 تن در کربلا قربانى آرمانهاى «ولى‏» و «امام‏» خویش شدند و بدین وسیله بر صحیفه تربیت ام‏ البنین (سلام الله علیها) امضاى سبز مولاى متقیان على (علیه السلام) قرار گرفت.

ارادت قلبی ام البنین (سلام الله علیها) به خاندان پیامبر (صلوات الله علیه) آنقدر بود که امام حسین (علیه السلام) را از فرزندان خود بیشتر دوست می داشت؛ بطوری که وقتی به این بانوی گرامی خبر شهادت چهار فرزندش را دادند فرمود: مرا از حال حسین (علیه السلام) باخبر سازید و چون خبر شهادت امام حسین (علیه السلام) به او داده شد، فرمود رگهای قلبم گسسته شد، اولادم و هر چه زیر این آسمان کبود است، فدای امام حسین (علیه السلام).

در جریان کربلا بانوانى که از کربلا به مدینه مراجعت کردند، در خانه امّ البنین سلام اللَّه علیها عزادارى مى‏کردند. آن حضرت اگرچه در کربلا نبود ولى از ناله و گریه قرار نداشت و همه روزه به بقیع مى‏رفت و آنقدر جانسوز مرثیه مى‏خواند که مروان با آن همه قساوت قلب گریه مى‏کرد. هنگامى که زنها او را امّ البنین خطاب مى‏کردند و تسلیت مى‏دادند، مى‏فرمود:

» دیگر مرا امّ البنین نخوانید... «.

این همسر شهید، مادر چهار شهید و طلایه‏ دار پیام ‏آوران کربلا پس از حضرت زینب (سلام الله علیها) که لحظه لحظه عمر خویش را با خداى خود معامله کرد و لحظه ‏اى خطا و انحراف در زندگى وى راه نیافت در سال 64 ه.ق دار فانى را وداع گفت و در قبرستان بقیع در کنار سبط رسول خدا (صلوات الله علیه)، امام حسن (علیه السلام)، و فاطمه بنت‏ اسد و دیگر چهره‏ هاى درخشان شریعت محمدى (صلوات الله علیه) به خاک سپرده شد.

این گریه و زارى حضرت ادامه داشت تا بدرود حیات گفت.

مأخذ

روحِ وفا

ممنونم از تو مادر، من را تو پروراندی

شهد وفا و غیرت، بر جان من چشاندی

گفتی که همچو بابا، از هر گُنه برّی باش

رفتی میون میدون، همیشه حیدری باش

من این همه ادب را، درس از شما گرفتم

من از صفای روحت، روحِ وفا گرفتم

از زحمت تو مادر، شد حالِ من خدایی

با شورِ تو ابالفضل، گردیده کربلایی

وقت وداع آخر، گفتی به شور و شین باش

تو کربلا عزیزم، قربونیِ حسین باش

وقتی که تو شنیدی، گشتم شهید و عطشان

ناله زدی و گفتی، ای وای غریب حسین جان

تا ذکر یا حسینت، را در جنان شنیدم

در پیش روی زهرا، کردی تو رو سفیدم

لَا رَیْبَ فِیهِ ...

حجت کفاشی — Mon, 23 Apr 2012 20:38:59 GMT

لَا رَیْبَ فِیهِ ...

اللهم صلی علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم| چه قیامتیه ...

صدا

به صدا

نمی رسه ...|

ایام فاطمیه

حجت کفاشی — Mon, 23 Apr 2012 20:35:56 GMT

یا علی رفتم بقیع اما چه سود
هرچه گشتم فاطمه(س) آنجا نبود
یا علی قبر پرستویت کجاست؟
آن گل صد برگ خوش بویت کجاست؟
هرچه باشد من نمک پرورده ام
دل به عشق فاطمه خوش کرده ام
حج من بی فاطمه (س) بی حاصل است
فاطمه (س) حلال صدها مشکل است

سید شهیدان اهل قلم

حجت کفاشی — Mon, 23 Apr 2012 20:35:07 GMT

به نام یگانه مربی انسان ها

یاد داشتی به مناسبت هجدهمین سالگرد شهادت

سید شهدای اهل قلم سید مرتضی آوینی

مِنَ الْمُؤْمِنِینَ رِجَالٌ صَدَقُوا مَا عَاهَدُوا اللَّهَ عَلَیْهِ فَمِنْهُم مَّن قَضَى نَحْبَهُ وَ مِنْهُم مَّن یَنتَظِرُ وَ مَا بَدَّلُوا تَبْدِیلًا ۞ سوره احزاب ؛ آیه ۲۳

از مومنان مردانی هستند که به پیمانی که با خدا بسته بودند وفا کردند بعضی بر سر پیمان خویش جان باختند و بعضی چشم به راهند و هیچ پیمان خود دگرگون نکرده‏اند.

کاش ما هم از کسانی باشیم که زندگی مان قلم و بیداریمان قلم و گام هایمان قلم و تلاشمان قلم و مرگمان قلم...

کاش ما هم از طایفه کسانی باشیم که ارزش خوانده شدن داشته باشند به سنت نبوی

بخوان...

بنویس...

با مرگ جاودانه شو

کسی می گفت:

عاشورایی باش از آنها که با مرگ زنده می شوند

و من ...

(برگرفته از الرحیل)

مهندسی فرهنگ عاشورا

حجت کفاشی — Thu, 22 Mar 2012 20:41:57 GMT

مهندسی فرهنگ عاشورا

مقدمه:

عاشورا هم اوج حماسه است و هم اوج تراژدی، چشم تاریخ چنین حماسه شکوهبار و چنین تراژدی خونرنگی را ، در سراسر حیات بشر، هرگز ندیده است.

عاشورا، حماسه است؛ از آن رو که امام حسین (ع) یک تنه و بی سلاح ، رویاروی حکومتی سفاک ایستاد. به یزید دست بیعت نداد و گفت: کسی مانند من ، با کسی مانند یزید، بیعت نخواهد کرد. در مقابل زور ، گردن خم نکرد و تن به ذلت نداد و آشکارا گفت: مرگ با عزت بهتر است از زندگی با ذلت. ایستاد، جنگید، زخم برداشت، کشته شد ؛ اما همه زخم‌ها در جلو بدنش بود. بدان رو که به دشمن پشت نکرد.

حرکت امام حسین (ع) که منجر به حادثه عاشورا گردید ، چیزی جز یک انقلاب اسلامی و تلاش در راستای تحول اصلاح جامعه اسلامی نبود. انقلاب دینی امام حسین (ع) به عنوان مهمترین عامل برقراری اسلام راستین و کوبنده تحریفات دینی، همواره در طول تاریخ مورد بغض دشمنان اسلام و دیانت بوده است. در کنار دشمنان خارجی، همواره دوستان نادان متن جامعه اسلامی و مسلمانان ناآگاه نیز، خواسته یا ناخواسته، ضربه های هولناکی به این حادثه بزرگ وارد کرده اند.

فرهنگ عاشورا در طول تاریخ همواره برای جامعه اسلامی و مؤمنین الهام بخش بوده و به تعبیر روایت ، حرارتی در دلهای مؤمنین ایجاد کرده که هرگز به سردی نمی گراید.

جلوه های این الهام بخشی را در طول تاریخ و خصوصاً در دوران اخیر در پیروزی انقلاب اسلامی، حماسه آفرینی های 8 سال دفاع مقدس ، و پیروزی جنگ 33 روزه لبنان در مصاف با اسرائیل غاصب و ... به وضوح می توان مشاهده نمود.

اما به رغم تمامی آثار ایجابی و خیرات و برکاتی که فرهنگ عاشورا داشته است در مقام عمل جهت پاسداشت و بزرگداشت حماسه های حسینی و عاشورایی از یک سو بعضی از اعمال و آئین‌هایی که در این راستا توسط عزاداران اجرا می گردد ما را از فرهنگ واقعی عاشورا دور کرده و خدای ناکرده موجب وهن اسلام می شود. از طرف دیگر دشمنان اسلام که آثار و کارکرد بالای این فرهنگ را دیده اند با تمامی وجود تلاش می کنند تا از قدرت حقیقی و نقش سازنده مجالس و آئین های عزاداری بکاهند که در این رابطه بحث مهندسی فرهنگ عاشورا می‌تواند مانعی بزرگ بر سر راه دشمنان قسم خورده اسلام باشد و توطئه های آنان را نیز خنثی نماید.لذا ضرورت تبیین تحریفات و راهکارهای برون رفت از آسیب‌ها و آفات این فرهنگ مقدس از اولویت‌های فرهنگی محسوب می شود .

بقیه را در ادامه مطالب بخوانید . . .

مهندسی فرهنگ عاشورا

مقدمه:

اولین گام برای مهندسی فرهنگ عاشورا رصد فرهنگی است . در رصد فرهنگ عاشورا می بایست وضعیت فرهنگی کشور را با یک نگاه عینیت گرا بررسی کرد، هم در سطح فرهنگی عمومی و هم در سطح خرده فرهنگهای موجود در جامعه و با کالبد شکافی فرهنگی جامعه شناخت عمیق از فضای فرهنگی کشور انجام گیرد.

رصد فرهنگی فرهنگ عاشورا نوعی مسئله یابی و مسئله سنجی فرهنگی است که باید در سطوح مختلف ، به لحاظ مقاطع زمانی گذشته ، حال و آینده مورد مداقه قرارگیرد.

تا ما شناختی از گذشته نداشته باشیم، حال را نمی فهمیم ، و تا حال را نشناسیم ، آینده را نمی توانیم ترسیم کنیم . ضمن اینکه تأثیر محیط‌های خارجی و متغیر های بیرونی باید به دقت لحاظ شود.

فرهنگ متعالی عاشورا در طول تاریخ و هم اکنون عامل هویت بخشی و مقاومت پذیری جامعه ما است . ما نیاز داریم به طور دائمی این فرهنگ را رصد کنیم و با شناخت از روندهای موجود ، کاستی ها و فرآیندهای شکل گیری ، پردازش و نمودهای عملی رفتاری ، زمینه مهندسی فرهنگ عاشورا را فراهم کنیم .

تعاریف و اصطلاحات:

آسیب شناسی

آسیب شناسی، اصطلاحی است در علم پزشکی که به حالت آسیب زا در سلول‌های زنده اشاره دارد . این اصطلاح در علوم انسانی و علوم اجتماعی در بحث انحرافات اجتماعی به کار رفته است . آسیب شناسی گرچه واژه ای است که از علوم طبیعی به عاریت گرفته شده اما در علوم انسانی نوعی رویکرد پزشکی - اجتماعی برای درمان بیماریهای متعددی است که نتیجه اجتناب ناپذیر زندگی اجتماعی و تعامل سایر عوامل آن با یکدیگر است.

اتخاذ این رویکرد در فرهنگ عاشورا و عزاداری حسینی (ع) ناظر به آسیب‌هایی است که می توان در فاکتورها، روش‌ها و محتوای فرهنگ عزاداران حسینی (ع) و یا قرائت گروه های مرجع از فرهنگ عاشورا ملاحظه نمود لذا جهت شناخت، درمان و پیشگیری از هر گونه بدعتها ، تحریفات و نارسائیها در این حوزه ما نیاز مند درک درست از فرهنگ عاشورا و تاریخچه و عوامل تحریفات و مصادیق معاصر آن می باشیم.

آسیب شناسی در حوزه مادی فرهنگ به پدیده های محسوس و عینی که قابل اندازه گیری با قوانین و معیارهای کمی و آماری باشند مانند ابزارآلات ، لباس و ... گفته می‌شود و در حوزه معنوی فرهنگ شامل افکار، آرا و عقاید، باورها و نگرش‌ها، ادبیات و ... که هر چند قابل اندازه گیری با موازین کمی و آماری نمی باشد مطرح می‌گردد.

گروه های مرجع

به افرادی گویند که گفتار و کردار آنها در جامعه به عنوان الگو برای مردم و به ویژه جوانان و نوجوانان قرار می گیرد و از تأثیر گذاری فراوانی در سطح جامعه برخوردار است.

فرهنگ عاشورا

مقصود از فرهنگ عاشورا، مجموعه مفاهیم، سخنان، اهداف و انگیزه ها ، شیوه های عمل، روحیات و اخلاقیات والایی است که در نهضت کربلا گفته شده یا به آنها عمل شده یا در حوادث آن نهضت، تجسم یافته است. این ارزش‌ها باورها هم در کلمات سیدالشهدا (ع) و اصحاب و فرزندان حضرت متجلی است.

فرهنگ عاشورا همان زیربنای عقیدتی و فکری است که در امام حسین (ع) و شهدای کربلا و اسرای اهل بیت (ع) بود و سبب پیدایش آن حماسه و ماندگاری آن قیام شد.

مجموعه آن باورها و ارزش‌ها و مفاهیم را می توان در عنوان های زیر خلاصه کرد: مقابله با تحریف دینی، مبارزه با ستم طاغوت‌ها، و جور حکومت‌ها، عزت و شرافت انسان، ترویج مرگ سرخ بر زندگی ذلت بار ، پیروزی خون بر شمشیر و شهادت بر فاجعه، شهادت طلبی و آمادگی برای مرگ، احیای فریضه امر به معروف و نهی از منکر و سنت‌های اسلامی ، فتوت و جوانمردی حتی در برخورد با دشمن، نفی سازش با جور یا رضایت به ستم، اصلاح طلبی در جامعه، عمل به تکلیف به خاطر رضای خدا، تکلیف گرایی چه به صورت فتح یا کشته شدن، جهاد و فداکاری همه جانبه، قربانی کردن خود در راه احیای دین، آمیختن عرفان با حماسه و جهاد با گریه، قیام خالصانه برای خدا، نماز اول وقت، شجاعت و شهامت در برابر دشمن، صبر و مقاومت در راه هدف تا مرز جان ، ایثار ، وفا، پیروزی گروه اندک ولی حق بر انبوه گروه باطل، هواداری از امام حق و برائت و بیزاری از حکام جور، حفظ کرامت امت اسلامی، لبیک گویی به فریاد استغاثه مظلومان، فدا شدن لبیک گویی به فریاد استغاثه مظلومان، فدا شدن انسان ها در راه ارزش‌ها و ... [1]

تحریف های عاشورا

الف) معنی تحریف

تحریف از ریشه «حرف» است. در لغت نامه های فارسی ذیل واژه تحریف این معانی آمده است : تغییر دادن ، تبدیل کردن، وارونه ساختن، جابه جا نمودن ، کم و زیاد کردن ، از حالت اصلی درآوردن و به طرز و وضع دیگری انداختن، کج ساختن ، تقلب کردن و ... [2]

تحریف در اصطلاح ، تحریف کلام آن است که آن را در گوشه ای از احتمال قرار بدهی؛ آنچنان که بتوان بیش از یک معنا (یک معنی اصلی) را به آن باز نمود .[3]

ب ) انواع تحریف

« تحریف انواعی دارد و از همه مهمتر این است که تحریف یا لفظی است و یا معنوی. تحریف لفظی این است که ظاهر یک چیز را عوض کنند، مثلاً شخصی سخنی به شما گفته است، شما یک چیزی از گفته او کم کنید، یک چیزی روی گفته او بگذارید، یا جمله های او را پس و پیش کنید که معنی ا ش فرق کند. بالاخره در ظاهر و در لفظ سخن او تصرف کنید، این را می گویند «تحریف لفظی». اما تحریف معنوی این است که شما در لفظ تصرف نمی‌کنید، لفظ همین است که هست، ولی این لفظ را طوری می شود معنی کرد که همان معنی صاف و راست و مستقیم آن است، مقصود گوینده هم همین بوده است، و طور دیگری می توان معنی کرد که خلاف مقصد و مقصود گوینده است. وقتی که می خواهید این کلام را برای او شرح بدهید آن را طوری معنی می کنید که مطابق مقصود خود شما باشد نه مطابق مقصد اصلی گوینده. این را می گویند تحریف معنوی». تحریف‌های عاشورا، برخی به «محتوا» بر می گردد، برخی به «شکل» و برخی به «افراد».

کتاب‌هایی که عنوان مقتل نوشته شد و روضه هایی که برای عاشورا گفته و خوانده شد، گاهی چون با انگیزه گریاندن مستمعین بود، ‌آمیخته به مطالب ضعیف، غیر مستند و احیاناً دروغ گشت. علاقه ای که به چهره های عاشورایی وجود داشت، سبب شد در حوادث آن حماسه، غلوها و مبالغه هایی نقل شود که غیر عقلی و باور نکردنی است. آمار و ارقام کشته ها و برخی حوادثی که به‌ظاهر غم انگیز و سوزناک بود،‌ بر اصل واقعه افزوده شد.

انگیزه آن حماسه اجتماعی و خونین نیز، گاهی تا حد «کشته شدن برای شفاعت از گناهکاران امت» تنزل یافت. نوع برخوردهای امام حسین (ع)، زینب و امام سجاد (ع) و کودکان و اهل بیت، گاهی به صورت عجز و لابه و ذلت و حقارت در برابر فاسقانی چون یزید و عمر سعد و ابن زیاد و شمر و ... درآمد و خواسته بزرگ امام در این میدان حماسه، که در بیعت با حکومت جور بود، به درخواست جرعه ای آب برای لب عطشان خویش یا گلوی خشک علی اصغر در آمد.

در روضه هایی که خوانده می شد و تعزیه هایی که بر پا می گشت و شعرها و نوحه هایی که سروده و اجرا می شد، از زینب و امام سجاد و مسلم بن عقیل و سکینه و ... چهره هایی ارائه گشت که با روح بلند وعزتمند و بزرگوار آن خاندان شرف و کرامت، ناسازگار بود.

حتی خصومت دیرین امویان با اساس دینی و وحی و نبوت، به دشمنی شخصی حسین (ع) و یزید تبدیل شد. رسالت یاری رساندن به جبهه گسترده حسین (ع) در طول تاریخ، تنها به سطح گریستن بر تشنگی ومظلومیت آل عبا پایین آمد و بیش از روضه فکر امام حسین (ع) ، روضه جسم پاره پاره او و بیش از پیام خونین سیدالشهدا ،‌حلقوم بریده اباعبدالله مطرح شد».

تحریف در یک حادثه تاریخی که این حادثه از نظر اجتماع یک سند است،‌سند اجتماعی است، پشتوانه اخلاقی است، پشتوانه تربیت است، این دیگر چقدر اهمیت دارد! وای به حال آنکه تحریفات ، چه تعریف لفظی و چه تعریف معنوی، در موضوعاتی صورت بگیرد که آن موضوعات موضوع عادی نیست.

حال بحث این است که در نقل و بازگو کردن حادثه عاشورا ما هزاران تحریف وارد کردیم، هم تحریف‌های لفظی - یعنی شکلی و ظاهری - راجع به اصل قضایا ، مقدمات قضایا ، متن و حواشی مطلب، و هم [ تحریف‌های معنوی که ] در تفسیر این حادثه ما تحریف کرده ایم . با کمال تأسف این حادثه، هم دچار تحریف های لفظی است و هم دچار تحریف‌های معنوی.»[4]

هیئت های پاپ :

تحولات جامعه مدرن زندگی سبک نوینی در شهرهای بزرگ و صنعتی خصوصاً در بین جوانان به وجود آورده که با اصل زندگی سنتی در فرم و ماهیت اساساً تفاوت داشت. این سبک زندگی خود بستر ساز فرهنگ متفاوتی شد که متفاوت از جامعه سنتی و بی اعتنا به استانداردها و شاخص‌های جامعه سنتی ؛در جامعه امروز ما به نظر می رسد با توجه به مشخصات فرهنگ پاپ توده ای و عامه پسند می توان از پدیده منحصر به فردی هم در عرصه سبک مداحی و عزاداری در ایام محرم سخن گفت و آنرا یکی از مظاهر سبک زندگی جدید قشری از جوانان شهرنشین ایرانی و فرهنگ پاپ دانست . «هیئت های پاپ» هیئت هایی که از آنها به «پاپ» تعبیر می کنیم گونه جدیدی از هیئات مذهبی هستند که در سال‌های اخیر، و در برخی از شهرهای بزرگ و صنعتی کشور ظهور کرده و با سرعت چشمگیری روند توسعه و گسترش را در پیش گرفتند. به طو‌ر کلی می توان سادگی و انعطاف، جوان پسندی، تنوع ، ساختار شکنی و هنجار شکنی - چه در قالب و چه در درون مایه - را از مشخصه های این هیئت ها برشمرد .

سهولت شکل گیری یک هیئت پاپ و دیگری مداحی پاپ با شاخص‌هایی نظیر : جذابیت زیاد ، جوان پسند بودن و نوآوری در ارائه سبک‌های پر هیجان و جذاب سینه زنی را می توان دو عامل درونی در گسترش آن دخیل دانست. کارکرد حفاظتی، جامعه پذیر ، تخلیه روانی و پاسخ به غرایز دوران جوانی را می توان به عنوان کارکردهای فرعی آن برشمرد.

رواج قرائت اسلام عرفی را نیز می توان از جمله شاخص های گسترش این فرهنگ دانست، زیرا اسلام عرفی ، قرائتی است فارغ از حجیت عقل ، اسطوره محور ، تصوف زده و صوفی منش ، منفک از سیاست و شریعت ، سهل و منعطف ، فردی و عوام زده ، از بعضی مقولات شیعی نظیر: حب اهل بیت (ع) .

مداحی پاپ ، پدیده نوینی می‌باشد که این شاخص‌ها را داراست :

تقلید در آهنگ ، پدیده شیفتگی ، پدیده ستاره شدن ، پدیده بازار ، بهره‌گیری از تکنولوژی صوتی روز ، پدیده شهری ، بهره مندی از سیستم توزیع گسترده و فضا سازی مجازی .

مهمترین مشخصات فرهنگ عبارت است از : بهره گیری از عبارت‌های عربی ، ادبیات سلطنتی ، واژه ها و ادبیات پهلوانی و اسطوره ای ، ادبیات شکسته و محاوره ای .

در این فرهنگ شعر و ادبیات در قالب کلاسیک نظیر: غزل ، مثنوی و قصیده چندان کاربردی ندارند و قالب نو پدید «ترانه» جایگزین آنها شده است . آهنگین بودن و قابلیت سر زبان افتادن و زمزمه شدن، خصلت عمومی و شاکله کلی تشکیل دهنده نوحه های هیئت های پاپ است. درون مایه ادبیات هیئت‌های پاپ شاخص‌هایی دارد از جمله : اسطوره گرایی ، بهره گیری از ادبیات منسوب به «غالیان» ، تأکید بر جنون مندی و بی اعتباری «عقلانیت» ، بهره گیری و تأکید بر مفهوم عشق برای توصیف محبت به اهل بیت ، تأکید بر شخصی کردن دین و رواج نوعی لاابالی گری و بی خیالی و بهره گیری از واژه ها ی دور از شأن ائمه شیعه.

وسعت دامنه شعاع این فرهنگ بیش و پیش از هر چیز ، «خصلت رسانه ای آن است و این که مخاطبانشان صرفاً به اعضا و حضار هیئت منحصر نمی‌شود . وجود مخاطبان بیرونی ،‌(مخاطبان محصولات هیئت ها : لوح های فشرده،‌فیلم و... ) پدیده جدیدی است که فقط در این فرهنگ شاهد آن هستیم.

قابل ذکر می باشد که بسیاری از مواردی که امروزه تحت عنوان آسیب‌های جریان مداحی کشور از آنها نام برده می شود و تقصیر آنها را جملگی به هیئت های پاپ و هوا‌دارانشان نسبت می دهند، در هیئت های سنتی مسبوق به سابقه بوده اند نظیر : غلو کردن، استفاده از واژه هایی چون شاه و سگ ، قلاده انداختن و خود زنی مداح و...

باید توجه داشت پیدایش هیئت های پاپ پیش از آنکه یک جریان انحرافی محسوب شود یانه ،ممکن است یک پدیده طبیعی متأثر از تغییر و تحولات فضای فرهنگی اجتماعی جامعه در سالهای اخیر، در کنار اقتضائات و خصوصیات زندگی شهری بستری را فراهم آورده که دیر یا زود این شکاف یا تحول صورت می پذیرفت که در جای خود نیاز به آسیب شناسی و آفت زدایی دارد.

پیشینه موضوع:

دو تن از عالمان بزرگ شیعه درصد سال پیش ضرورت اصلاح روضه خوانی و عزاداری از خرافات و تحریفات و بدعت‌ها را مطرح نمودند، که عبارتند از : میرزا حسین نوری طبرسی، صاحب کتاب مستدرک الوسائل، در سال 1391 قمری، با تألیف کتاب لؤلؤ و مرجان در شرط پله اول و دوم منبر روضه خوانان، عهده دار پاکسازی روضه خوانی شد و «اخلاص» و «صدق» را پله اول و دوم روضه خوانی خواند و پرده از چهره ریا و دروغ برداشت. همچنین علامه سید محسن امین عاملی، صاحب کتاب اعیان الشیعه، در سال 1346 با تألیف کتاب التنزیه فی اعمال الشبیه ، عهده دار پاکسازی عزاداری شد و قمه زنی و شبیه خوانی را تحریم کرد.

التنزیه ، به لحاظ خرافه زدایی، مانند کتاب لؤلؤ و مرجان است. همان گونه که میرزا حسین نوری در لؤلؤ و مرجان عهده‌دار خرافه‌زدایی از روضه خوانی و پاکسازی آن شده است با این تفاوت که اولاً فضل تقدم در خرافه زدایی از آن نویسنده لؤلؤ و مرجان است. ثانیاً لؤلؤ و مرجان تقریباً مقبول واقع شد، اما التنزیه مورد مناقشه قرار گرفت و بر آن ردیه های متعددی نوشته شد.

در عصر معاصر متفکر شهید استاد مرتضی مطهری در کتاب حماسه حسینی و تحریفات عاشورا بسیار نقادانه و عمیق پیرامون موضوع پرداخته اند.

مقام معظم رهبری حضرت آیت الله خامنه ای طی سال‌های اخیر به‌طور جامع و مبسوط در بیانات خود به تحلیل موضوع تحریفات و بدعت‌های عاشورا و ضرورت پرهیز از شبهات و بدعت‌ها و تحریفات پرداخته اند، که اخیراً دفتر نشر فرهنگ اسلامی تحت عنوان «نسیم مبارک عاشورا مروری بر نهضت خونین محرم» مجموعه بیانات و رهنمودهای مقام معظم رهبری را در این خصوص به چاپ رسانده است.

لزوم اصلاحات بر محور دین

در هر صورت یکی از وظایف بزرگ مصلحان دینی، مبارزه با آفت ها و انحرافات معنوی و تاریخی حادثه عاشورا است، چرا که بدون تردید با انحراف در این جریان دینی، حادثه عاشورا تحول سازی و عبرت انگیز بودن خود را از دست داده و تنها به عنوان چیزی از تاریخی که گذشت، محسوب می شود؛ در حالی‌که مهمترین هدف عاشورا اصلاح دینی در طول تاریخ اسلام است.

همانگونه که امام حسین (ع) از آغاز حرکت خویش از مدینه تا روز حماسه عاشورا، همواره به آفت‌ها وصدماتی که به دین وارد شده، اشاره کرده و هدف از قیام خود را اصلاح این آسیب ها معرفی نموده است.

امام در بخش های مختلفی به این نکته تصریح کرده که چند نمونه از فرمایش‌های حضرت نقل می شود:

1. الا ترون ان الحق لا یعمل به و ان الباطل لا یتناهی عنه .

آیا نمی بینید که به حق عمل نمی شود و از باطل جلوگیری نمی گردد؟

2. انما خرجت لطلب الا صلاح فی امه جدی ارید ان امر بالمعرف و انهی عن المنکر و اسیر بسیره جدی و ابی علی بن ابی طالب.

قصد من از خروج، فقط اصلاح امت جدم است. می خواهم امر به معروف و نهی از منکر کنم و به سیره جدم و پدرم حضرت امیرالمومنین عمل کنم.

بی تردید قیام عاشورا یک انقلاب دینی بود، انقلاب بر محور دینی اسلام و ناشی از آسیب هایی که بعد از رسول اکرم (ص) تا آن زمان به مرور زمان بر دین تحمیل گشت. هدف حضرت اصلاح و درمان آن آسیب ها بود.

تهدیدات دشمنان :

1. نشر فرهنگ تحریفات و بدعت‌ها و شبهات.

2. تحریف فرهنگ حماسه عاشورا.

3. جا به جایی فرهنگ الگوها.

4. وهن شعائر دینی.

5. تبلیغات منفی و القای شبهات دشمنان در ناکارآمد جلوه دادن فرهنگ عاشورا.

راهبردهای فرهنگ عاشورا پژوهی

شناخت تاریخ و سیره اهل بیت (ع)

تاریخ را می توان از دیدگاه های مختلف مورد تجزیه و تحلیل و تقسیم بندی قرارداد، از وقایع نگاری تا واقع نمایی و کشف علل و عوامل و انگیزه ها و تحلیل فلسفه حوادث تاریخی، بنابراین اقسام تاریخ به طور کلی عبارتند از :

1. تاریخ نقلی

2. تاریخ تحلیلی

3. فلسفه تاریخ

تاریخ نقلی عبارت است از تحریر و به تصویر کشیدن وقایع و حوادث. ویژگی‌های تاریخ نقلی عبارت است از جزئی نگری علم به نقلیات و علم به بودن‌ها و به گذشته تعلق دارد، نه به حال و آینده. تاریخ نقلی از آن جهت دارای اهمیت بالا است که در بیان و نقد وقایع و رخدادهای تاریخی مؤثر است. تاریخ تحلیلی یا تاریخ علمی بر اساس تاریخ نقلی استوار است. رابطه تاریخ نقلی و تحلیلی ، مطالعه تاریخ نقلی برای به‌دست آوردن تجربیات و تحلیل وقایع در حکم مواد خام و منابع اصلی و اولیه اند که هر چه صحیح تر و دقیق تر نقد و بررسی شود نتایج بهتری می دهد .

یک مورخ تحلیلگر بسان یک شیمیدان است که مواد خام را همواره با روابط علی و معلولی بررسی می کند تا قوانین کلی و ضوابط عمومی را به‌دست آورد. با اینکار گذشته را به زمان حال مرتبط می سازد و عوامل آن را تعمیم می دهد، پس اگر در مواد خام و منابع اصلی و اولیه که از مطالعه تاریخ نقلی به‌دست می آید تحریفاتی انجام شود طبعاً تاریخ تحلیلی نیز دچار خدشه خواهد شد و از این جهت می توان یکی از عوامل مهم تحریفات عاشورا را تاریخ نقلی که متأثر از جریانات سیاسی اموی و عباسی و... است دانست .بنابر این اولین عنصر مهم و محتوایی در فرهنگ عاشورا پژوهی تسلط بر تاریخ می باشد. ارزش «شناخت تاریخ» و نحوه برخورد با آن، یعنی شیوه های کاربرد تاریخ و استفاده از منابع معتبر تاریخی در فرهنگ عاشورا بسیار حائز اهمیت می باشد.

یکی از عواملی که از بعد محتوایی در کار پیام آوران فرهنگ عاشورا محسوب می شود مداقه «تاریخ اهل بیت (ع)» است، یعنی اینکه در فرهنگ عاشورا پژوهی می بایست در صدد ارائه سیره اهل بیت (ع) براساس منابع معتبر تاریخی برآمد و در این راه ، باید کتاب‌های تاریخی را درست شناخت و مستند ترین و جامع ترین آنها را مورد مطالعه و بهره برداری قرار داد .

به عبارت دیگر «مرجع شناسی » خود را تقویت نمود تا بتوان میان نقل‌های تاریخی «صحیح»، «مشکوک» و «غلط» تمییز قائل شد .آنگاه که منابع مستند تاریخی مورد شناسایی قرار گرفت و بهترین آنها انتخاب گردید لازم است کتاب‌ها را از چند جنبه مختلف مطالعه نمود:

الف) مطالعه تاریخ اهل بیت (ع) و آگاهی از جنبه های مختلف سیره نظری و عملی ائمه اطهار (ع)، شناخت جریانات سیاسی و فرق و مذاهب کلامی و حاکمیت سیاسی زمان ائمه(ع) . این آشنایی ، که پیام آور فرهنگ عاشورا لازم است از آن بهره‌مند باشند تا در جریان کلی زندگی و سیره عملی و نظری ائمه اطهار (ع) قرار گیرند و زمینه های ذهنی برای تحلیل و بررسی صحیح سیره ایشان را فراهم نمایند.

ب) تحقیق و تتبع در تاریخ ، جهت شناخت سیره اهل بیت (ع)، با توجه به تحریفات تاریخی که متأثر از حب و بغض بعضی تاریخ نگاران به دلایلی حقیقت را با غرض‌ها آلوده اند به همین دلیل نمی توان به همه آنچه در تاریخ می خوانیم اعتماد کنیم و لازم است برای درک حقیقت از ابزارهای دیگری چون «کتاب خدا»، «سنت اهل بیت (ع)» و «عقل » کمک بگیریم و نقل‌های تاریخی در مورد اهل بیت (ع) و فرهنگ عاشورا را با اتکا به سه مورد یاد شده «قبول» یا «رد» کنیم.

مقتل شناسی

«مقتل نگاری» بخشی از تاریخ نگاری از صدر اسلام محسوب می شده اما تنها تاریخ نگاری نیست. ترسیم لحظه به لحظه یک واقعه عظیم انسانی - اسلامی است که به انگیزه کشف تمام جوانب عقیدتی ، اخلاقی، سیاسی و اجتماعی آن صورت می گیرد.

همان ملاحظاتی که در خصوص مرجع شناسی و شناخت تاریخ در مبحث تاریخ ذکر گردید در موضوع مقتل شناسی قابل تعمیم می باشد که می بایست مورد مداقه و تحقیق و پس از شناسایی مقاتل مستند مورد بهره برداری در فرهنگ عاشورا پژوهی قرار گیرد .

ادبیات آئینی

استفاده از شعر به عنوان یکی از راهکارهای اساسی انتقال احساس و اندیشه ، سابقه طولانی دارد و همواره مورد استفاده بوده است. یکی از این حوزه ها که شعر به خوبی توانسته در آن عرصه وارد شود و به انتقال بار عظیم اندیشه و احساس بپردازد، مقوله عاشورا است ، شعر آئینی همواره در مراسم مختلف مذهبی و به ویژه در انتقال حماسه عظیم عاشورا مورد استفاده قرارگرفته است و سرایش شعر در این باره، همیشه مورد توجه شاعران بوده است.

پس از واقعه عاشورا حدود سه قرن شعر آئینی و مذهبی در سکوت و خفقان ناشی از حکومت‌های جور قرار می گیرد، پس از این مدت معزالدوله احمد بن دیلمی که بر بخش‌هایی از عراق، خوزستان و فارس حکومت می رانده است، فرمانی صادر می کند که به موجب آن از عاشورای آن سال تمام بخش‌های حکومتی تحت سیطره او برای عزاداری حسینی (ع) در ملأ عام ، آزادی عمل به‌دست می‌آورند.

از این سال به بعد عزاداری برای سیدالشهدا نه تنها جرم محسوب نمی شود بلکه به شکل یک فرمان فراگیر به همه جا ساری می شود. از این زمان به بعد مرثیه سرایی و نوحه خوانی در سوگ سالار شهیدان به شکلی مبسوط و بدون رعب و وحشت آغاز می شود بدین ترتیب وقتی تاریخ و پیشینه شعر عاشورایی را بررسی می کنیم ، اولین شاعری که اشعار او به شکل مکتوب به دست ما رسیده است ، کسایی مروزی است .

با وجود این باید گفت یافتن خط سیری منطقی برای شاعران مرثیه سرا در تاریخ ادبیات فارسی کار دشواری است .اما این روند از قرن نهم که حکومت شیعی مذهب صفویان روی کار می آید تغییر می کند، به طوری که اظهار تشیع در اشعار و سرودن نوحه و مرثیه در سوگ امامان شیعه به ویژه امام حسین (ع) در دیوان‌ها به طرزی چشمگیر افزایش می یابد. از جمله شاعران بزرگ مرثیه سرا می توان به محتشم کاشانی و وصال شیرازی اشاره کرد . دوازده بند محتشم کاشانی نیز در این عصر سرآغاز حرکتی بالنده در مسیر شعر عاشورایی شد و شاعران بسیاری را به استقبال از این اشعار فرا خواند. وحشی بافقی ، حزین ، عاشق اصفهانی و بسیاری دیگر از شاعران از آن دوران تاکنون ترکیب بند محتشم را به عنوان الگویی بی نقص از شعر عاشورایی الگوی کار خود قرار داده اند .

با نگاهی به تاریخ ادبیات ایران درمی یابیم که مقوله شعر عاشورا فقط منحصر به شیعیان نیست و درواقع در این بررسی نگاه ، به اشعاری از علمای اهل تسنن برمی خوریم که با بیانی استوار و تعابیری نغز واقعه کربلا و مظلومیت امام حسین (ع) را تصویر کرده اند همچنان که شاه عبدالعزیز دهلوی، یکی از بزرگان اهل سنت هرگاه به داستان کربلا می رسد، زیبا ترین تعابیر عرفانی را در باب این واقعه به کار می گیرد.

علامه امینی در کتاب الغدیر در خصوص تأثیر واقعه عاشورا در شعر و ادبیات می گوید :« وقتی یک واقعه تاریخی مهم تلقی می شود و حتی ارزش اعتقادی و قرآنی پیدا می کند ، بی گمان شاعران و ادیبان تحت تأثیر این واقعه قرار می گیرند و سعی می کنند آن را به صورت‌های مختلف به جهانیان عرضه کنند . شعر عاشورایی و واقعه عاشورا هم حقیقتی جز این ندارد .

این روزها به تمام زبان‌های زنده دنیا در باب واقعه عاشورا شعر سروده می شود، عربی ، ترکی، فارسی ، انگلیسی و اردو ، اما در واقع این اشعار به هر زبانی که سروده می شود ناظر بر مضامین و مفاهیم عظیمی هستند که در واقعه کربلا به آنها اشاره شده است .»

در تعریف شعر عاشورا باید به این نکته مهم توجه داشت که هر چند این نوع شعر موضوعاً در خصوص ابعاد وجودی قیام حسینی (ع) و وقایع عاشورا مربوط می شود اما باید میان آثاری که به نثر یا به نظم صرفاً از نگاه احساسی و عاطفی کربلا پرداخته اند و آثاری که از نگاه ارزشی و حماسی عاشورایی با توجه به فلسفه وجودی قیام امام حسین (ع) و نهضت عظیم کربلا پرداخته اند تفاوت قائل شد. بر این اساس می توان گفت شعر عاشورایی شعری است که در مقام بیان ارزش‌ها و حماسه نهضت عظیم حسینی است .

شعر عاشورا شعر سوز و شعور ، احساس و حماسه ، دفاع از مبانی فرهنگ عاشورا به بیان عاطفی و نیز حماسی واقعه کربلا می‌پردازد.

بنابراین می بایست درخصوص منابع ادبیات آئینی نیز همچون منابع تاریخی و مقتل دقت لازم و توجه نسبت به بهره برداری از آن به عمل آید . هر چند که شعر عاشورایی در دو دهه اخیر توفیق داشته است که حامل مفاهیم ارزشی اعم از عاطفی و حماسی باشد خصوصاًَ‌در سال‌های دفاع مقدس که شاعران هویت و مقاومت پذیری رزمندگان را با اهداف قیام حسینی (ع) و روحیه شهادت طلبی گره زدند .

راهکارهای عملی زدون خرافات و بدعت‌ها از چهره مقدس فرهنگ عاشورا

1. تحلیل تکوین و ساختاری و کاربردی و آینده نگر فلسفه قیام عاشورا در ابعاد فرهنگی، تاریخی، اجتماعی و سیاسی تعمیق، بسط و گسترش آن.

2. استفاده متناسب از تکنولوژی آموزشی در مراکز آموزشی اعم از متوسطه و عالی و رسانه های جمعی خصوصاً صدا و سیما و مطبوعات به گونه ای که هم متضمن ارتقای سطح معلومات مخاطبین و هم حداکثر بهره گیری از منابع غنی و مستند باشد.

3. اتخاذ سیاست‌های تشویقی و انگیزش در چارچوب هدف‌های برنامه توسعه چهارم اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در زمینه «توسعه مشارکت‌های مردمی در عرصه فرهنگ دینی»، برنامه ریزی و اقدام‌های لازم برای حمایت از هیئت‌های مذهبی و تشکل‌های دینی با رویکرد بهبود کیفیت فعالیت ها و پرهیز از خرافات و انحرافات » باشد.

4. ایجاد زنجیره ای همگون از گروه های مرجع تأثیرگذار و تأثیرپذیر که در تعامل با یکدیگر بدون بوجود آوردن بحران ناشی از حساسیت در جهت گسترش فرهنگ اصیل عاشورا و «پرهیز از خرافات و بدعت ها» رهنمون شوند.

5. توسعه و حمایت آموزشی و پژوهشی از زیر ساخت های فکری و مولد فرهنگ اصیل عاشورایی .

6. رویکرد آموزشی و فرهنگی به مقوله خرافات و بدعت‌ها و شناخت ماهیت آسیب ها و مصادیق آن و تبیین روش های مناسب جهت کاهش خرافات و بدعت‌ها و ترمیم آسیب ها با استفاده از منابع معتبر و غنی.

7. توجه به ارتباط سیستمی سیر مقتل نگاری، با توجه به اینکه «مقتل نویسی، شعبه ای از دانش تاریخ اسلام است که ابتدای عصر نوین علوم مورد عنایت جامعه تاریخدانان مسلمان بوده است».

8. منابع شناسی در حوزه های مقتل شناسی و ادبیات آئینی.

9. تحلیل نگرش های فکری، فلسفی و کلامی درخصوص واقعه عاشورا.

10. تبیین نقش عوامل فرهنگی، تاریخی، کلامی و سیاسی در زمینه پیدایش تحریفات و بدعت‌ها.

11. بازشناسی نشانه های بدعت ها و تحریفات در حوزه اشکال و نمادهای فرهنگ عاشورا.

12. ریشه یابی و بررسی پیامدهای تحریفات و بدعت‌ها در فرهنگ دینی جامعه.

13. تعامل با مخاطبین در زمینه شناخت آسیب ها.

14. تعمیق و عمق بخشیدن سطح معلومات و اطلاعات مخاطبین در حوزه فرهنگ عاشورا.

15. تعریف روش‌های فرهنگی مقابله با تحریفات و بدعت‌ها.

رویکرد رفتاری مخاطبین

1. التزام عملی مخاطبین نسبت به ضرورت پرهیز از طرح مباحث دارای شبهات و بدعت‌ها که موجب وهن شعائر دینی می شود.

2. استفاده بهینه مخاطبین از منابع و مآخذ معتبر و مستند.

3. نهادینه نمودن آموزه های شعائر عاشورایی (مضامین ارزشی ، معرفتی و حماسی و مفاهیم کلیدی) در راستای فرهنگ سازی جامعه.

4. ساماندهی فکری و فرهنگی منابع نیروی انسانی در حوزه فرهنگ عاشورایی.

5. پیشگیری از بدعت‌ها و تحریفات جدید در عرصه فرهنگ عاشورایی.

6. ایجاد وحدت رویه مخاطبین در مقابله فرهنگی با خرافات و انحرافات.

پی‌نوشت:

1- فرهنگ عاشورا ، جواد محدثی

2- لغت نامه دهخدا، فرهنگ عمید ، فرهنگ معین

3- المفردات قاموس قرآن، زیر ماده حرف

گمشده من . . .

حجت کفاشی — Tue, 13 Sep 2011 06:39:32 GMT

درد دلی با تو که نمی بینمت...

خسته ام اما شکیبا...

تا بباری بارانم...

نیمـه ی گمشده ام نیستی

که با نیمه ی ِ دیگر

به جستجویت برخیزم ؛

تـو ،

تمام ِ گمشده ی؛ منی

تمام ِ گمشده ی، من . . .

من گمشده ام،سالهاست در پی تو گم گشته ام ...

و می انگارم تو گمشده ی منی...

تا باران ببارد ...

اگر حضرت مهدی به تو ظاهر شود . . .

حجت کفاشی — Tue, 13 Sep 2011 06:37:09 GMT

فرض کن در این سحرگاه حضر ت مهدی به تو ظاهر شو د!

ظاهرت هست چنانیکه خجالت نکشی ؟

باطنت هست پسندیده صاحب نظری ؟

خانه ات لایق او هست که مهمان گردد ؟

لقمه ات در خور او هست که نزدش ببری ؟

پول بی شبهه و سالم ز همه داراییت !

داری آنقدر که یک هدیه برایش بخری ؟

حاضری گوشی همراه تو را چک بکند ؟

با چنین شرط که در حافظه دستی نبری ؟

واقفی بر عمل خویش تو بیش از دگران !

میتوان گفت تو را شیعه اثنی عشری ؟

به وبلاگ شخصی من هم یه سر بزنید

... دلتنگ ظهور تو ...

ذکـر تعجیـل فرج رمـز نجات بشـر اسـت مـا بـرآنیـم که ایـن ذکـر جهـانی بشـود

برای فرج مولایمان صاحب الزمان (عج) زیاد دعا کنیم .

دهه اول محرم گذشت ما چه کردیم

حجت کفاشی — Mon, 20 Dec 2010 10:04:48 GMT

برای فرج مولایمان صاحب الزمان (ع) زیاد دعا کنیم .